Padom Berlinskog zida 1989. godine i formalno je obilježen kraj Hladnog rata. Veoma brze promjene u Srednjoj i Istočnoj Evropi, primorale su NATO da se suoči sa novim i drugačijim bezbjednosnim izazovom. U hladnoratovskom okruženju, razvijani su vojni kapaciteti koji su uzrokovali neprekidnu trku u naoružavanju suparnika kako konvencionalnim tako i nuklearnim oružjem. U tom periodu, osnovni objekat bezbjednosti bila je država odnosno, njena teritorija i politički sistem, dok je u novonastalim okolnostima primarna bezbjednost građanina i njegovog životnog okruženja.

Na pitanja u vezi sa novonastalim bezbjednosnim okruženjem lideri Saveza odgovorili su usvajanjem “Londonske deklaracije‿ 1990., čime su pružili “ruku prijateljstva‿ kroz novi oblik saradnje sa svim postsocijalističkim zemljama. Već u decembru 1991. godine formiran je Sjevernoatlantski savjet za saradnju-NACC (kojeg će 1997. godine zamijeniti Evroatlantski savjet za partnerstvo-EAPC), forum NATO i novih zemalja partnera, radi razgovora o pitanjima od zajedničkog bezbjednosnog interesa preostalih iz hladnoratovskog perioda. Međutim u početnom periodu nije postojala mogućnost da zemlja partner razvija posebne odnose saradnje sa NATO, to je promijenjeno osnivanjem Partnerstva za mir (PzM), programa za praktičnu bilateralnu saradnju NATO i zemlje partnera.

Crna Gora je potpisivanjem Okvirnog dokumenta, krajem 2006. pristupila NATO programu PzM, nakon čega je realizovala niz značajnih aktivnosti. Nakon predaje Prezentacionog dokumenta, otpočinjanja Procesa planiranja i revizije, resorna ministarstva trenutno rade na pripremi Individualnog partnerskog akcionog plana.

Crna Gora je posvećena dostizanju potrebnih standarda i neophodnog nivoa interoperabilnosti, uključena je u Akcioni plan za članstvo (MAP), koji predstavlja završnu fazu provjere sposobnosti i uslova za angažovanje u NATO mirovnim operacijama.